Alles was er nog: dezelfde zaal, hetzelfde geluid, dezelfde manier van samen muziek maken. Alsof het nooit was weggeweest.
In mijn lagere schooltijd was er in het dorp een kinderkoor en een ‘groot’ koor. Zodra het mocht ging ik naar het kinderkoor, iedere week zingen met elkaar, soms samen met het grote koor, optredens en zelfs een plaatopname. Als je te oud werd voor het kinderkoor kon je niet gelijk doorstromen naar het grote koor en dat heb ik als een gemis ervaren. Zodra het mogelijk was ging ik, met een beetje voorrang, alsnog naar het grote koor.
Mijn moeder, mijn zus, mijn tante en mijn nicht zongen er ook.
Het was een koor met combo, een interkerkelijk koor met door de dirigent zelf geschreven of gearrangeerde nummers en virtuoze variaties op bestaande nummers die af en toe voor opgetrokken wenkbrauw zorgden.
Eens in de twee organiseerden we zelf een kerstconcert. Verschillende commissies van het koor hielden zich bezig met zaken als repertoire, kleding, samenwerking, planning en reservering van de locatie.
De gouden formule was: de plaatselijke sporthal, een licht- en geluidstechnicus, het koor, een orkest waar vaak ook weer familieleden in meespeelden, een bekende artiest, een presentator en vaak een verloting.
Op de dag van het concert moest eerst worden gewacht tot de plaatselijke sportclubs hun training hadden afgerond. Daarna kon de sporthal omgebouwd worden tot concertzaal. De technici gingen aan de slag, het podium werd opgebouwd, stoelen neergezet en versiering aangebracht. Als je geluk had, kon je tussen de generale repetitie en het concert door nog net een broodje eten.
Drie kerstconcerten heb ik meegemaakt, daarna ben ik gestopt. Ik woonde niet meer in het dorp en heen en weer reizen was geen optie. Inmiddels had het koor ook plaatsgemaakt voor solozang en bands en zo veranderde mijn muzikale leven.
Afgelopen december: op een zaterdagavond zit ik in de sporthal in Numansdorp. Ik woon een jubileumconcert bij van het koor waar ik ooit begonnen ben met zingen. Ik herken de licht- en geluidstechnicus. In het koor zingen mijn moeder mee en twee tantes. Het orkest, waarvan de gepensioneerde muzikanten, onder wie ook familieleden, in de zaal zitten. Er zijn twee bekende artiesten, mijn zus is de presentator en in het combo haar man, met wie ze verkering kreeg toen ze zelf in het koor zong. De verloting heeft plaatsgemaakt voor een goed doel.
Van alle oude nummers die het koor zingt ken ik de tekst nog, inclusief mijn eigen partij. Er worden twee nieuwe, door de dirigent gearrangeerde of bewerkte nummers uitgevoerd en ook daarbij ontbreekt de opgetrokken wenkbrauw niet.
Sommige dingen veranderen niet. Gelukkig maar.